شعری از مولانا

  شد ز غمت خانه سودا دلم

  در طلبت رفت به هر جا دلم

  در طلب زهره رخ ماه رو

  می نگرد جانب بالا دلم

  فرش غمش گشتم و آخر ز بخت

  رفت بر این سقف مصفا دلم

  آه که امروز دلم را چه شد

   دوش چه گفته است کسی با دلم

  از طلب گوهر گویای عشق

  موج زند موج چو دریا دلم

  روز شد و چادر شب می درد

  در پی آن عیش و تماشا دلم

  از دل تو در دل من نکته‌هاست

  آه چه ره است از دل تو تا دلم

  گر نکنی بر دل من رحمتی

  وای دلم وای دلم وا دلم

  ای تبریز از هوس شمس دین

   چند رود سوی ثریا دلم


                                                       ( مولانا جلال الدین بلخی )

/ 2 نظر / 36 بازدید
مشمولک

سلام دوست خوب...خوشحالم که این وبلاگ وب شاعرانه است...شعرای ادبی...یادش به خیر...دوران دبیرستان...[افسوس] خوشحال میشم به کلبه محقر مام یه سر بزنی...[گل][گل][گل][گل][گل][گل]با نظر گرمت مارو هم به فیض برسون منتظرتم[لبخند]

نرجس

این شعر با صدای همایون شجریان زیباییش دوچندان میشه.البوم نسیم وصل حتما گوشش کنید.یا اگه گوش دادید مجددا گوش کنید یا حق[گل]