مجنون و عیب جو

به مجنون گفت روزی عیب جویی                      که پیدا کن به از لیلی نکویی

که لیلی گرچه در چشم تو حوری است               به هر جزیی ز حسن او قصوری است

ز حرف عیب جو مجنون بر آشفت                       در آن آشفتگی خندان شدوگفت

اگر در دیده مجنون نشینی                               به غیر از خوبی لیلی نبینی  

تو کی دانی که لیلی چون نکویی است             کزو چشمت همین بر زلف ورویی است

تو قد بینی و مجنون جلوه ناز                            تو چشم و او نگاه ناوک انداز   

تو مو بینی و مجنون پیچش مو                         تو ابرو    او اشارتهای ابرو  

دل مجنون ز شکر خنده  خون است                   تو لب میبینی و دندان که چون است 

کسی کاو را تو لیلی کرده ای نام                       نه آن لیلی است  کز من برده آرام 

                                                                                    (وحشی بافقی)

/ 0 نظر / 12 بازدید