علی (ع)

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را           که به ما سوا فکندی همه سایه هما را

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین        به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ            به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن                 که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا  را

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من        چواسیر توست اکنون به اسیرکن مدارا ؟

به جز از علی که آرد پسری ابوالعجایب                که علم کند به عالم شهدای کربلا را ؟

چو به دوست عهد بندد زمیان پاکبازان               چو علی که میتئاند که بسر برد وفا را ؟

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت        متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را !

به دو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت     که زکوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آنکه شاید برسد به خاک پایت               چه پیام ها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان         که ز جان ما بگردان ره آ،ت قضا را

چه زنم چو نای هر دم  ز نوای شوق او دم ؟        که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی       به پیام آشنایی بنوازد آشنا را

زنوای مرغ یا حق بشنو که دردل شب    غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا

                                                  (  سید محمد حسین بهجت تبریزی-شهریار )

 

 

  

/ 1 نظر / 8 بازدید
ستاره

می پسندم[شوخی]