غزلی از حافظ در رسای امام زمان (عج)

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست                   بیار نفخه ای از گیسوی معنبر دوست

بجان او که به شکرانه جان بر افشانم                   اگر بسوی من آری پیامی از بر دوست

و گر چنانکه در آن حضرتت نباشد بار                     برای دیده بیاور غباری از در دوست

من گدا و تمنای وصل او هیهات                             مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست

اگر چه دوست به چیزی نمیخرد ما را                    به عالمی نفروشیم موئی از سر دوست

دل صنوبریم همچو بید لرزان است                     زحسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

                               چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد

                          چو هست حافظ مسکین غلام و چاکردوست

/ 13 نظر / 44 بازدید
نمایش نظرات قبلی
فاطمه

زیبا بود[گل][قلب] لینکت کردم [قلب]دوست داشتی لینکم کن[تایید][گل]

فاطمه

راستی اگه خواستی لینکم کنی با این نام باشه لطفا"اینجا به جز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست"[گل][قلب]تشکر

قصه گیسو

درود برشما گفتند خلايق كه تويي يوسف ثاني چون نيك بديدم به حقيقت به از آني ميلاد يوسف فاطمه بر شما مبارك. ايام به كامتان.

محمد صادق

سلام اونا که یوسفو دیدن همه دستارو بریدن

کرستوس

سلام رامین جا وبلاگ شما رو با دقت مطالعه کردم کاش از احادیث و گفتارهای انسان ساز اهل بیت هم استفاده کنی براتون ارزوی موفقیت میکنم

محمد

وبلاگ زیبایی داری ولی داداش این شعر حافظ در وصف امام زمان نیست حافظ سنی مذهب بوده

در جستجوی رهایی

پیامبر(ص): «‌هر کس شب قدر را بیدار بماند گناهانش آمرزیده می­شود حتی اگر تعداد آنها به تعداد ستارگان آسمان و به سنگینی کوه‌ها باشد…» اللهم عجل لولیک الفرج التماس دعا

طراوت

سلام وبلاگ خیلی زیبایی دارین با آرزوی بهترین ها التماس دعا یا علی[گل]